Barbara Wojtkowska

adwokat

Prowadzę kancelarię adwokacką w Szczecinie. Doradzam moim Klientom i reprezentuję ich przed sądami, w tym sądami pracy [Czytaj więcej…]

Istotną część spraw rozpoznawanych przez sądy pracy stanowią spory związane z rozwiązaniem stosunku pracy. Bardzo często to właśnie sposób zakończenia zatrudnienia staje się początkiem procesu.

Dlatego tak ważne jest, aby dobrać właściwy tryb rozwiązania umowy o pracę – trafna decyzja na tym etapie potrafi realnie ograniczyć ryzyko sporu sądowego.

Kodeks pracy przewiduje następujące sposoby zakończenia stosunku pracy:

  1. porozumienie stron
  2. wypowiedzenie przez pracodawcę
  3. wypowiedzenie przez pracownika
  4. rozwiązanie bez wypowiedzenia przez pracodawcę
  5. rozwiązanie bez wypowiedzenia przez pracownika
  6. upływ czasu, na który umowa została zawarta

W tym artykule przyjrzymy się porozumieniu stron – najbardziej elastycznemu i zazwyczaj najmniej konfliktowemu sposobowi zakończenia zatrudnienia.

Swoboda w kształtowaniu treści porozumienia

Porozumienie stron polega na tym, że pracodawca i pracownik wspólnie ustalają zarówno termin, jak i warunki zakończenia stosunku pracy.

To rozwiązanie daje stronom dużą swobodę.

Przede wszystkim:

  • strony nie są związane okresami wypowiedzenia,
  • mogą ustalić dowolny termin zakończenia zatrudnienia,
  • porozumienie można zawrzeć także w czasie urlopu pracownika oraz w trakcie zwolnienia lekarskiego,
  • możliwe jest rozwiązanie umowyz pracownikiem objętym szczególną ochroną, np. w wieku przedemerytalnym.

Za porozumieniem stron można rozwiązać każdy rodzaj umowy o pracę i w dowolnym momencie jej trwania.

W praktyce jest to po prostu umowa rozwiązująca stosunek pracy — strony mogą w niej uregulować również dodatkowe kwestie, takie jak:

  • wzajemne rozliczenia stron,
  • zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy,
  • odprawa pieniężna,
  • ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Oczywiście, nie mamy tu do czynienia z dowolnością totalną.

Granicę porozumienia stron wyznacza zasada swobody umów, z ograniczeniami wynikającymi z bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa.

Kiedy porozumienie jest skuteczne?

Z inicjatywą zawarcia porozumienia może wystąpić zarówno pracodawca, jak i pracownik.

Z prawnego punktu widzenia taka propozycja jest ofertą w rozumieniu kodeksu cywilnego.

Oferta może być ograniczona terminem — np. do konkretnej daty. Jeżeli druga strona nie odpowie w tym czasie, jej późniejsza akceptacja wymaga już ponownej zgody oferenta.

Do zawarcia porozumienia dochodzi dopiero wtedy, gdy obie strony złożą zgodne oświadczenia woli.

W praktyce oznacza to, że:

  • samo zaproponowanie porozumienia nie kończy stosunku pracy,
  • konieczna jest wyraźna zgoda drugiej strony.

Przepisy nie określają obowiązkowych elementów porozumienia, ale powinno ono jasno wskazywać:

  • wolę rozwiązania stosunku pracy,
  • datę jego zakończenia.

Jeżeli strony nie wskażą daty rozwiązania umowy, przyjmuje się, że stosunek pracy ustaje w dniu zawarcia porozumienia.

Warto też pamiętać o jednej ważnej zasadzie: odrzucenie propozycji rozwiązania umowy za porozumieniem stron nie oznacza automatycznie wypowiedzenia umowy.

Czy można odwołać się do sądu pracy?

To jedno z najczęstszych pytań w praktyce.

W przypadku rozwiązania umowy za porozumieniem stron pracownik nie może wnieść odwołania do sądu pracy, tak jak ma to miejsce przy wypowiedzeniu dokonanym przez pracodawcę.

Może natomiast uchylić się od skutków swojego oświadczenia woli, jeżeli było ono dotknięte wadą, np.:

  • błędem,
  • groźbą,
  • brakiem świadomości podejmowanej decyzji.

W takich sytuacjach możliwe jest dochodzenie ustalenia istnienia stosunku pracy.

W praktyce pracownicy często argumentują, że podpisali porozumienie pod wpływem stresu, presji sytuacji czy zaskoczenia.

Samo zdenerwowanie nie oznacza jednak braku możliwości świadomego podjęcia decyzji — potwierdza to orzecznictwo Sądu Najwyższego.

Podobnie nie stanowi bezprawnej groźby sytuacja, w której pracodawca — mając realne podstawy do rozwiązania umowy w trybie dyscyplinarnym — proponuje pracownikowi wybór: porozumienie stron albo rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia.

Czy przy porozumieniu stron należy się odprawa?

Tak — ale tylko w określonych sytuacjach.

Jeżeli pracodawca zatrudnia co najmniej 20 pracowników,  rozwiązanie stosunku pracy następuje z inicjatywy pracodawcy, z przyczyny niedotyczących pracownika – wówczas zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników.

W takiej sytuacji pracownikowi przysługuje odprawa pieniężna.

Kiedy warto skonsultować porozumienie stron?

Rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron jest elastycznym i często korzystnym sposobem zakończenia zatrudnienia. W praktyce jednak to właśnie treść porozumienia decyduje o tym, czy zakończenie współpracy rzeczywiście przebiegnie bezpiecznie i bez ryzyka sporu sądowego.

Szczególnej uwagi wymagają sytuacje, w których porozumienie:

  • wiąże się z wypłatą odprawy,
  • następuje z inicjatywy pracodawcy,
  • ma zakończyć konflikt istniejący w miejscu pracy.

W takich przypadkach warto wcześniej przeanalizować skutki prawne planowanego rozwiązania stosunku pracy oraz odpowiednio przygotować treść dokumentu.

Jeżeli planujesz zakończenie współpracy z pracownikiem w drodze porozumienia stron albo otrzymałeś propozycję podpisania takiego dokumentu i chcesz upewnić się co do jego konsekwencji — zapraszam do kontaktu z kancelarią. W wielu sytuacjach już krótka konsultacja pozwala uniknąć niepotrzebnego ryzyka i kosztownego sporu w przyszłości.

 

Co zmienia ustawa z 11 marca 2026 roku o zmianie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz niektórych innych ustaw?

2 kwietnia 2026 roku Prezydent RP podpisał ustawę z dnia 11 marca 2026 roku  o zmianie ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy oraz niektórych innych ustaw.

To jedna z najważniejszych zmian w obszarze kontroli zatrudnienia!

Nowelizacja znacząco wzmacnia kompetencje Państwowej Inspekcji Pracy — przede wszystkim w zakresie kontroli umów cywilnoprawnych.

Najważniejsza zmiana?

Inspektor pracy może wydać decyzję administracyjną ustalającą istnienie stosunku pracy.

Bez konieczności wcześniejszego postępowania sądowego.

Co zmieniło się w stosunku do poprzednich przepisów?

Do tej pory ustalenie, że umowa zlecenia albo B2B jest w rzeczywistości umową o pracę, należało wyłącznie do sądu pracy.

Inspektor pracy mógł:

– skierować wystąpienie do pracodawcy,
– wnieść powództwo do sądu pracym,
– wszcząć postępowanie wykroczeniowe.

Nie mógł jednak samodzielnie zmienić podstawy zatrudnienia.

Po zmianach — może.

Jeżeli w trakcie kontroli zostanie stwierdzone, że współpraca spełnia cechy stosunku pracy, inspektor pracy może wydać decyzję administracyjną ustalającą jego istnienie.

To zasadnicza zmiana filozofii kontroli zatrudnienia w Polsce.

Jak wygląda procedura po wejściu w życie ustawy?

Nowe przepisy wprowadzają mechanizm działania „krok po kroku”, w odróżnieniu od rozwiązań przyjętych w pierwotnym projekcie, o którego szczegółach pisałam tutaj.

Najpierw inspektor pracy wydaje polecenie usunięcia naruszeń — np. zmiany podstawy zatrudnienia.

Jeżeli strony nie doprowadzą do zgodności z prawem, może zostać wydana decyzja administracyjna ustalająca istnienie stosunku pracy.

To oznacza, że pracodawca otrzymuje realny sygnał ostrzegawczy jeszcze przed wydaniem decyzji.

Ale tylko jeden.

Czy wola stron ma jeszcze znaczenie?

Tak — i to jest bardzo ważna zmiana w stosunku do wcześniejszych wersji projektu.

Ustawa wprost wskazuje, że inspektor pracy powinien uwzględniać wolę stron co do rodzaju zawartej umowy, o ile nie zmierza ona do obejścia prawa albo naruszenia przepisów prawa pracy.

Oznacza to, ni mniej niż więcej, że umowa cywilnoprawna nadal może być legalną formą współpracy, ale tylko wtedy, gdy rzeczywiście nią jest.

Nowość: interpretacje indywidualne Głównego Inspektora Pracy

Jednym z mniej nagłaśnianych, a bardzo istotnych elementów reformy jest możliwość uzyskania interpretacji indywidualnej Głównego Inspektora Pracy.

Interpretacja może dotyczyć tego, czy określony model współpracy spełnia cechy stosunku pracy.

W praktyce może to stać się narzędziem:

– zabezpieczającym pracodawcę przed ryzykiem związanym z kontrolą PIP,
– porządkującym model współpracy w firmie,
– elementem strategii compliance w obszarze prawa pracy.

Interpretacjom indywidualnym zamierzam poświęcić osobny wpis 🙂

Kiedy nowe przepisy zaczynają obowiązywać?

Ustawa została podpisana przez Prezydenta RP i wejdzie w życie po upływie vacatio legis wynoszącego 3 miesiące od dnia ogłoszenia.

Jednocześnie została skierowana do kontroli następczej Trybunału Konstytucyjnego — co oznacza, że część jej przepisów może jeszcze zostać poddana ocenie konstytucyjnej.

Nie wstrzymuje to jednak wejścia ustawy w życie.

Co to oznacza dla pracodawców?

Najważniejsza zmiana jest prosta: ryzyko zakwestionowania umów cywilnoprawnych przestaje być ryzykiem wyłącznie sądowym.

Od momentu wejścia w życie nowych przepisów będzie to również ryzyko administracyjne.

A to oznacza:

  • krótszy czas reakcji,
  • większą dynamikę kontroli,
  • większe znaczenie prawidłowego modelu współpracy w firmie.

W praktyce — rok 2026 to ostatni moment, żeby uporządkować strukturę zatrudnienia przed pierwszymi kontrolami prowadzonymi według nowych zasad.

Decyzje administracyjne ustalające istnienie stosunku pracy i ich konsekwencje dla pracodawców.

W obecnym stanie prawnym tylko sąd pracy może ustalić, że umowa cywilnoprawna (np. umowa zlecenia, umowa o dzieło) jest w istocie stosunkiem pracy, ze wszystkimi tego konsekwencjami — zaliczkami na podatek dochodowy, składkami ZUS, urlopami czy nadgodzinami.

Ustalenie istnienia stosunku pracy następuje po przeprowadzeniu postępowania sądowego, z inicjatywy pracownika lub działającego na rzecz pracownika inspektora pracy.

Wygląda na to, że kompetencje sądu przejmą w tym zakresie Okręgowi Inspektorzy Pracy. 

I to już w 2026 roku. 

We wrześniu 2025 roku Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej opublikowało projekt ustawy reformującej Państwową Inspekcję Pracy.

W projekcie znalazło się sporo nowości zmierzających do wzmocnienia znaczenia tej instytucji. Najważniejszą jednak przełomową wręcz zmianę stanowią nowe kompetencje PiP w zakresie kontroli umów cywilnoprawnych.

Projekt ustawy o PiP przewiduje, że Okręgowy Inspektor Pracy będzie mógł wydać decyzję administracyjną stwierdzającą istnienie stosunku pracy, bez konieczności kierowania sprawy do sądu.

Aby uświadomić Ci znaczenie tej zmiany, sporządziłam zestawienie obecnego i projektowanego stanu prawnego.

Inspektorzy pracy zastąpią sąd

Aktualny stan prawny:

W przypadku stwierdzenia przez PiP, że wykonywanie zadań w oparciu o umowę cywilnoprawną jest w istocie wykonywaniem pracy, organ PIP może:

Przewijanie do góry